AARGHH Ik kan mezelf wel voor mn kop slaan. Ik kom te laat. De ene na de ander brandweerauto en politie auto sjeest mij voorbij. Maar ik, ik sta stil.

De avond van de voren had ik de route nog gecheckt. Hoe groot is de kans op file naar – In mijn randstad ogen – niemandsland. Voor de zekerheid een half uurtje extra gepland, dat moet genoeg zijn dacht ik nog.


Ik ben onderweg naar het Groninger Museum om een portret te maken van de directeur. Het is mijn allereerste opdracht voor de Rabobank, en ik wil dat het goed gaat. Met mijn staart tussen mijn benen bel ik de opdrachtgever. Alsof het allemaal nog niet vervelend genoeg is blijkt dat de directeur eerder weg moet…

Als ik eindelijk aankom blijk ik nog maar een kwartier te hebben tot hij weg moet. Ik ben dankbaar voor het fotogenieke museum. Ik schiet in de startblokken. Bij de eerste opname die ik maak werken mijn flitsers niet. Binnensmonds begin ik te tieren. Waarom nu, waarom werken mijn spullen niet mee. Er is geen tijd om rustig te kijken wat er aan de hand is. Okee loslaten, dan maar zonder flits ook met daglicht kun je mooie dingen maken.

“Zo nu weten we in ieder geval dat je onder tijdsdruk kan presteren” zegt mijn klant als ik klaar ben.