“Stap maar in” zegt Hans. Een seconde twijfel ik, ga ik dit serieus doen? Maar wie A zegt moet ook B zeggen. Ik doe een schietgebedje en stap in. De kooi schuift op 185 meter hoogte langzaam langs de ramen van de Euromast.

Als we halverwege stil hangen probeer ik mijn flitslicht op te bouwen. Wat niet zo eenvoudig is aangezien ik, met mijn maatje 34, mijn kont nog niet keren kan. De wind krijgt grip op een beschermhoes, die ik secondenlang naar beneden zie dwarrelen. Ik doe nogmaals een schietgebedje.

Een uurtje later sta ik een ervaring rijker maar ook erg opgelucht met beide benen weer op vaste grond.

Hier zie je andere editorial portretfoto’s van mijn hand.