Kirgizië

Publication

Project date

Portfolio

Online

2018

Vrij werk

Opdracht

Het is 2018 als Kirgizië voor de tweede keer de World Nomad Games organiseert. Dé Olympische Spelen voor nomadische sporten. Worstelen, jagen, paardrijden en de nationale sport: Kok Boru.
Ik reisde door de bergen, langs het grootste zoutwatermeer van de wereld en fotografeerde de tradities die in het steeds meer door het westen beïnvloede Kirgizië nog altijd bestaan.

Njet! Njet! Njet!

Na een belabberde nacht rijden we in de snikhete hitte hoger en hoger door de bergen. Onderweg ontbijten we met gefermenteerde melk waar stukjes brood in drijven – althans, ik hoop maar dat het brood is. Met grote slokken werk ik het zure drankje weg en knik beleefd dankbaar naar de chauffeur.

Na drie uur rijden komen we aan bij de Heart Broken Mountains. Twee vuurrode bergen die met een beetje fantasie op een gebroken hart lijken.

In het dal is een jongen bezig zijn adelaar te trainen. Als ik vraag of ik een foto mag maken roept hij in het enige Engels wat hij beheerst: “You pay!” Zijn handen vormen tegelijk het symbool tien. Ik vind het onzin om voor een foto te betalen, maar als ik zie in wat voor armoede hij leeft geef ik hem 10 KGS.

Ik richt mijn camera op hem, maar dan begint de jongen wild met zijn armen te zwaaien. NJET, NJET, NJET! roept hij in het Russisch. Hij wil niet in beeld komen, alleen de adelaar mag op de foto.

Dat is niet wat ik wil, maar ja, ik heb al betaald en dus ik leg me er bij neer. Dan begint de adelaar zijn vleugels te spreiden en de snelheid waarmee dit gaat fotografeer ik intuïtief. De jongen staat erop – samen met zijn adelaar.

Oepsie.

Stamhoofd

Een oude vrouw zit op een prachtig kleed bij haar yurt. Als ze me ziet, begint ze tegen me aan te kletsen, ik begrijp er niets van.

Meermaals maak ik haar duidelijk dat ik het niet begrijp, ze kletst stug door en maakt allerlei wilde gebaren met haar armen.

Dan staat er iemand naast me die Engels spreekt en begint te vertalen. “Deze vrouw is een van de veertig stamhoofden van Kirgizië.”
Haar jas en de kleden zijn nog van haar voorouders geweest en vertellen de verhalen van hun stam, de cultuur en het belang van de natuur. Elk symbool heeft een betekenis en vertelt een verhaal. De vrouw begint langzaam rond te draaien en toont vol trots haar jas.

Ik portretteer haar van voren, maar zeker ook van achteren. Een portret is voor mij een beeld dat een verhaal vertelt. Het laat zien wie je bent. De jas en de kleden vertellen haar verhaal, en daar hoeft helemaal geen gezicht meer bij.

De Nationale sport: Kok Boru

Als het fluitsignaal gaat stuiven acht paar ruiters naar het midden van het speelveld. Vanaf dat moment is niet meer uit te leggen wat ik zie. Er zijn geen regels, behalve … SCOREN!!!

Read more

Orthodoxe Rus

Verloren sta ik samen met mijn tolk in de verlaten yurt. We zouden een nacht overnachten bij een familie in Kirgizië, met lekker eten en bijzondere verhalen, maar het liep anders.

De familie heeft uit gastvrijheid hun “huis” verlaten voor ons. We hebben geen eten bij ons en we slapen met zijn tweetjes – op 3200 meter hoogte, waar het in de nacht rond de 0 graden wordt – in een bijna verlaten dorp.

Op zijn zachtst gezegd, dit was niet wat we hadden verwacht.

Omdat we er nu toch zijn – en teruggaan geen optie is – besluiten we op zoek te gaan naar een andere familie waar we wellicht mee kunnen eten. Terwijl we de berg oplopen begint de lucht dreigende wolken te vormen. Als we bijna bij de top zijn zie ik een orthodoxe Russische man. Ik kan niet anders dan vragen of ik een portret van hem mag maken. Bijna onzichtbaar krijg ik een goedkeurend knikje van hem.

De foto is nog niet genomen of het begint te stortregenen. Zo snel als we kunnen, lopen we terug naar de yurt. Eenmaal binnen vinden we nog wat fruit, wat we op dat moment een prima avondmaal vinden. De nacht die volgt is lang en koud.

Alle foto’s

Naar overzicht

Volgende case

Amsterdammers in QuarantaineVrij werk