Ik stap uit de auto een heerlijk herfstzonnetje verwarmt mijn gezicht. Via google maps had ik al gezien dat achter het kantoor waar ik moet zijn een mooi park zit. Ik kijk nog even of het echt een goede plek is voor de coverfoto en bel een paar minuten later vol vertrouwen aan bij mijn afspraak.

“Zijn vorige afspraak loopt uit, heb je tijd om te wachten?” Vraagt de vriendelijke secretaresse. Het is de laatste afspraak van de dag dus geen probleem. Ik ga zitten op een van de banken en geniet van het uitzicht.

Ik kijk naar langs vliegende vogels die plaats nemen op de bomen. Ik kijk omhoog en zie in de verte de lucht donker worden. Ik hem te knijpen…Het zal toch niet…

“Meneer van Zutphen kan u nu ontvangen” ik draai me om en zie de ombudsman op mij wachten. Ik kijk nog een keer uit het raam en zie de eerste druppels tegen het raam spatten. Het koud zweet breekt me uit. Wat nu?!

Terwijl we richting zijn kantoor lopen besluit ik nog even mijn mond te houden maar in mijn hoofd gaan alle radartjes lopen. Bij elke hal, vergaderruimte en kamer die we passeren spiek ik snel naar binnen. Wat gaan we nu doen, welke andere locatie is geschikt. We nemen de lift naar de 22e verdieping..nog steeds geen goede optie gezien.

Als ik zijn kantoor inloop en opnieuw door grote ramen naar buiten kijk zie ik dat echt alle engeltjes in een keer hun blaas aan het legen zijn —> Het komt met bakken uit de hemel zetten. Plan A is nu echt in het water gevallen maar plan B heeft zich nog niet aangediend.

Ik kijk nog eens door het raam en dan weet ik het.

Gaat u hier maar staan, we fotograferen u gewoon hier binnen, met dit prachtige uitzicht.