De vergeten fotolamp

Ik ben ruim op tijd en begin met mijn set op te bouwen. Camera, statief, lamp, flitsk… huh? Flitskop? Sh*t, dit meen je niet. Ik kijk nog een keer. Maar nope … niets, nada noppes. Vergeten.

Het ruim op tijd zijn verschuift naar: Óh nooo, nog maar 17 minuten. Ik bel mijn vriend. Helaas, voicemail.

Licht in paniek loop ik nog eens door de ruimte. De knusse zithoekjes veranderen voor mijn ogen in donkere, duistere hoeken waar ik niet kan fotograferen.

13 minuten voor de shoot. Mijn telefoon gaat, mijn vriend. De engel! Hij komt naar me toe.

3 minuten voor de shoot. Mijn vriend rijdt de straat in. Ik ren naar de auto. “Duizendmaal dank!” roep ik naar hem. Snel weer naar binnen. Als een geoliede machine bouw ik mijn lamp op. Als ik het laatste onderdeel vastklik komt mijn afspraak binnen.

“Rishma? Hoi, ik ben Joke, de fotograaf.” We beginnen de shoot en ik doe alsof er niets is gebeurd.

En het eindresultaat? Dat zie je hier.

Blog #4

Volgende case

Blog #2