De fotoshoot waarvan ik bont en blauw thuiskwam

“Soooo, mevrouw heeft skills!”
Mevrouw?!

In gedachten vervloek ik de jonge broekies, mij een beetje een oud gevoel geven. Pfúh, ik zal ze eens wat laten zien.

Met een been hang ik om een houten balk en probeer mijzelf omhoog te trekken. Okee, check, de eerste anderhalve meter is gelukt. Op naar de volgende balk. Ik reik, mis! Nog eens … maar helaas, ik ben niet lang genoeg … ik zit vast. Terug naar de grond.

Dan biedt een van de jonge broekies aan om mij een ‘voetje’ te geven. Maar helaas, ik ben nog steeds niet lang genoeg. Een andere –heel stuk langere – jongen besluit voor mij uit omhoog te klimmen. En terwijl de ene mij een voetje geeft, trekt de andere mij omhoog. Ik stoot mijn knieën, schaaf mijn scheenbenen, maar YESS – ik ben boven.

Ik schiet een paar foto’s en klim met een beetje hulp weer naar beneden. Ik bedank de jonge broekies (die toch wel heel tof waren) voor hun superhulp. Eenmaal bij de auto realiseer ik mij dat wat ik net deed zóóó niet coronaproof is. Snel ontsmet ik mijn handen en als ik naar huis rijd denk ik … was dit alle moeite waard?

Nee.

Dat bouwwerk, ja, dat op de foto, daar klom ik op. Dat je het weet: alles voor de allerbeste foto – zelfs als het tegenvalt.

Blog #12

Volgende case

Blog #10